برگهٔ خشک قیسی که به آن «قیسی» یا «زردآلوی خشک» نیز میگویند، حاصل خشککردن زردآلوهای رسیده است. این برگهها معمولاً به رنگ نارنجی روشن تا قهوهای طلایی دیده میشوند و بافتی نرم، چسبنده و کمی کشسان دارند. طعمشان شیرین با اندکی ترشی مطبوع است و همین ویژگی باعث میشود هم بهتنهایی و هم در ترکیب با آجیل، غلات صبحانه و دسرها مصرف شوند. قیسی سرشار از فیبر، پتاسیم، آهن و ویتامین A است و به بهبود گوارش و تقویت سیستم ایمنی کمک میکند. در آشپزی ایرانی، از آن در خورشها، مرباها، شربتها و حتی برخی شیرینیها استفاده میشود. نگهداری آن در ظرف دربسته و جای خشک و خنک، عمر مفیدش را افزایش میدهد. برخی آن را در آب یا شیر خیس میکنند تا نرمتر شود. قیسی مرغوب را از رنگ یکنواخت، نداشتن کپک و بوی مطبوعش میشناسند. این خوراکی کوچک، انرژی فشردهٔ میوهای تابستانی را برای تمام سال حفظ میکند.