گیاه سنبل الطیب معمولا به صورت یک گیاه وحشی در مناطقی مانند جنگل های کم درخت، حاشیه جویبارها و گودال ها رشد میکنه. این گیاه در بیشتر مناطق آسیا و ایران یافت می شود. پراکندگی این گیاه در مناطق کوهستانی به شکلی است که معمولا نمی تواند از ارتفاع 100 متری دامنه کوها بالاتر برود گیاه سنبل الطیب در نواحی مختلف ایران از جمله رشته کوه های البرز و نواحی شمالی و شمال غربی همچون منطقه میشوداغ (ارومیه) به وفور دیده می شود. این گیاه از بویی مطبوع و خوشایند برخوردار است و گربه ها از فاصله دور بوی این گیاه را تشخیص داده و به سوی آن جلب می شوند. دلیل نامیدن این گیاه به علف گربه نیز همین است. رنگ گیاه سنبل الطیب بعد از خشک شدن متمایل به قهوه ای می شود. دارای طعمی تلخ ولی بویی خوش و معطر است. پس از خشک شدن عطرش بیشتر هم می شود. در ریشه سنبل الطیب حدود یک درصد اسانس وجود دارد که احتمالا در ریشه تازه میزان این اسانس بیشتر هم می باشد و به تدریج با خشک شدن ریشه از مقدار اسانس هم کاسته می شود، ولی در مقابل عطر و بویش قویتر می شود.